گروه نجوم مدرسه دکتر هشترودی تقدیم میکند.
با وجودی که این سیارک در سال ۱۴۰۸/۲۰۲۹ خطری محسوب نمیشود، رُبع قرن پیش از آن، کشف آپوفیس موجب شگفتی اخترشناسان در سراسر جهان و توجه بسیاری از مردم بهپیامدهای جهانی خطر برخورد سیارکهای نزدیک زمین با سیاره ما شد.
امروز، در فروردین ۱۳۸۶، درست ۲۲ سال تا گذر سال ۱۴۰۸/۲۰۲۹ سیارک باقی است. اما آن روز نیست که توجه و نگرانی ما را برانگیخته بلکه احتمال برخورد سیارک با زمین در هفت سال بعد از آن است. اخترشناسان این احتمال کم را همچون دستاویزی میدانند برای پاسخ بینالمللی درخور بهتهدید جهانی بسیار واقعی اما نادری که بشریت را برای حفظ سیارهِ خود متحد کند.
در تعطیلات کریسمس سال ۲۰۰۴ (زمستان ۱۳۸۳)، چند نفر از ما که خطر برخورد سیارکهای نزدیک زمین را بررسی میکنیم یک نامه الکترونیکی(email) دریافت کردیم که ما را بهجلسهای مهم دعوت میکرد. دو مرکز جهانی پیشبینی برخورد سیارکها (آزمایشگاه جت پروپالشِن ناسا در کالیفرنیا و دانشگاه پیزا در ایتالیا) قرار بود نخستین پیشبینی برخورد احتمالی جسمی با زمین را اعلام کنند؛ برخوردی با رتبه ۲ در مقیاس تورینو (مقیاس تورینو در شکل صفحهِ بعد توضیح داده شده است). گروهی از اخترشناسان، در حالی که تجهیزات جدید رصدخانه کیتپیک آریزونا را در تابستان همان سال آزمایش میکردند، سیارک را کشف کردند که موقتاً آن را ۴۰۰۲۴MN نامیدند. اما بعد سیارک گُم شد. در پاییز همان سال بارِ دیگر رصدش کردند و دریافتند که همان جسم گُمشده است.
تعیین اندازه سیارک ضروری بود، زیرا یک عامل در رُتبهبندی مقیاس تورینو شدت برخورد احتمالی است. قطعی نبودن قطر سیارک در بررسیهای ابتدایی آن را از ۲۰۰ متر تا ۵/۱ کیلومتر ممکن میکرد. برخورد سیارکی ۲۰۰ متری میتواند سبب ویرانی اَبَرشهری عظیم شود یا سونامی وحشتناکی را ایجاد کند. اما جسمی ۵/۱ کیلومتری با نابود کردن لایه اُزُن و احتمالاً بلند کردن مقدار بسیاری غبار، که موجب تغییر دما در کل کره زمین میشود، میتواند فاجعهای جهانی ایجاد کند.
در چند روز بعدِ، اخترشناسان آماتور و حرفهای بسیاری در جهان این سیارک را رصد کردند و موقعیت آن را بهمرکز خُردهسیارههای انجمن بینالمللی نجوم (IAU) در دانشگاه هاروارد گزارش کردند. آزمایشگاه JPL ناسا و دانشمندان دانشگاه پیزا در ایتالیا با استفاده از این رصدهای جدید محاسبات مدار سیارک و احتمال برخورد آن با زمین را دوباره بهروز کردند. بهاین ترتیب احتمال برخورد در روزهای بعدی مُدام بیشتر شد: ۱ به ۱۷۰ در ۲۳ دسامبر، ۱ به ۶۰ در ۲۴ دسامبر، ۱ به ۴۰ در ۲۵ دسامبر، و ۱ به ۳۷ در ۲۷ دسامبر. همچنین برخورد احتمالی در مقیاس تورینو بهرده ۴ رسید. معمولاً، وقتی سیارکی با احتمال برخورد را بیشتر رصد میکنیم احتمال برخورد مُدام کمتر میشود. اما این بار همه چیز برعکس بود!
با این که توجه رسانهها هم بهاین داستان بیشتر میشد، هرگز عنوانهای جنجالی بهآن اختصاص ندادند؛ عنوانهایی که حتی برای اجسامی با احتمال برخورد بسیار کمتر صفِحات روزنامههای جهان را پُر کردند. خوب تعطیلات کریسمس بود و روزنامهنگاران هم بهتعطیلات رفته بودند! از سوی دیگر درست روز ۲۶ دسامبر (۵ دی) پدیده سونامی ویرانی عظیمی در جنوب شرق آسیا بهبار آورد و توجه رسانهها بهآن فاجعهِ غمانگیز جلب شد. غافل از این که برخورد چنین سیارکی با آبهای زمین چه سونامی فاجعهبارتری را پدید خواهد آورد.
درست همان گونه که انحراف و فاصله جزئی بین چشم های انسان، امکان درک عمق تصویر را به انسان می دهد، قرارگیری این دو ماهواره در مدارهای تعیین شده نیز، امکان تهیه تصاویر سه بعدی از خورشید را فراهم می نماید. این نحوه قرارگیری فضاپیماها، هم چنین به آن ها این امکان را می دهد تا نسبت به اندازه گیری سرعت ذرات ساطع شده از سطح خورشید و میدان مغناطیسی اطراف خورشید نیز اقدام نمایند.این دو رصدخانه فضایی، طی ماموریت دوساله شان، اطلاعات ارزشمندی راجع به چگونگی شکل گیری خورشید، سیر تکامل و تغییرات رخ داده در آن و تاثیرات بین سیاره ای ناشی از انفجارهای رخ داده در سطح خورشید و توده های جرم ناشی از آن که از سطح خورشید خارج می شوند – از سهمگین ترین انفجارات موجود در منظومه شمسی – به زمین ارسال خواهند نمود.توانایی پیش بینی نمودن این انفجارها و آتشفشان های سطح خورشید، این امکان را به ماهواره ها و شبکه های انتقال نیرو در سطح زمین می دهد تا زمان کافی برای افزایش و به کارگیری اقدامات ایمنی داشته باشند و هم چنین درک بهتر این پدیده ها، به مهندسان و متخصصان کمک می نماید تا سیستم هایی ایمن تر و کارآتر را طراحی نمایند..
ماموریت "استریو" که در چارچوب طرح "کاوشهای زمینی-خورشیدی" اداره علوم فضایی سازمان ناسا قرار دارد،شامل دو فضاپیما است.هدف از ماموریت "استریو "،بررسی نحوه جریان انرژی و ماده از خورشید به سمت زمین و بدست آوردن ساختار سه بعدی و علت بروز فورانهای عظیم ماده که از لایه بیرونی خورشید،موسوم به تاج coronaبه سمت بیرون پرتاب می شوند است.همچنین دانشمندان به کمک این ماموریت،قادر به دریافت هشدارهای لازم در مورد فورانهای خورشیدی که مستقیما به سمت زمین حرکت می کنند هستند.
برای راحت تر دیدن این تصویر از عینکهای سه بعدی استفاده کنید
.تصوير زير يكي از تصاوير تركيبي است كه از دو جهت مختلف تصوير برداري شده است.
سايت استريو : http://stereo.gsfc.nasa.gov
این موضوعی است که چند روز پیش خبرش رسید. طبق نوشته ی سایت parssky گروهی از اخترشناسان سوییسی، فرانسوی و پرتقالی با استفاده از تلسکوپ 3.6 متری رصدخانه جنوبی اروپا توانستند این ابرزمین را که نزدیک به پنج برابر زمین سنگینی دارد، در حال دوران به دور یک کوتولهسرخ بیابند. این کوتوله سرخ مدتها پیش کشف شده بود و پیشازاین سیارهای نپتونمانند در اطراف آن پیدا شده بود.علاوه براین سیاره و ابر زمین کشف شده، نشانههایی نسبتا قوی از حضور سیارهای سوم با جرم هشت برابر جرم زمین نیز در رصدهای جدید دیده شده است.
ین ابرزمین، کوچکترین سیارهای است که تاکنون در خارج از مرزهای منظومه شمسی یافت شده است و هر 13سال یکبار بهدور کوتولهسرخ دوران میکند. فاصله این سیاره با ستاره مرکزی خود 14بار از شعاع مداری زمین کمتر است، اما کوتوله سرخ که گلیس581 نام دارد، بهمراتب از خورشید کوچکتر و کمنورتر است و بههمین دلیل، این ابرزمین در کمربند حیات این ستاره قرار گرفته است، جاییکه آب میتواند به حالت مایع در این سیاره وجود داشته باشد.
استفان اودری، اخترشناس رصدخانه ژنو در سوییس و از کاشفان این سیاره میگوید: تخمین زدهایم دمای سطح این سیاره بین صفر تا 40 درجه سانتیگراد است و بنابراین آب مایع میتواند وجود داشته باشد. از سوی دیگر، شعاع این سیاره تنها 1.5 برابر شعاع زمین است و پیشبینی میشود همانند زمین، سنگی و مملو از اقیانوس باشد.
خاویر دلفوسه، اخترشناس رصدخانه گرینوبل در فرانسه و از کاشفان همزاد زمین معتقد است دما و فاصله نسبتا نزدیک این سیاره به زمین، آنرا به بهترین هدف احتمالی برای ماموریتهای فضایی جستجوگر حیات فرازمینی تبدیل کرده است. در نقشه گنج جهان، میتوان محل این ستاره را با X نشانهگذاری کرد.
ستاره مادر، گلیس581، در میان یکصد ستاره نزدیک به خورشید است و با فاصله 20.5 سالنوری از زمین در صورتفلکی میزان واقع است. این ستاره تنها 30درصد خورشید سنگینی دارد و 50بار از آن کمنورتر است. جالب است که کوتولههای سرخ فراوانترین ستارگان کهکشان راهشیری هستند! هشتاد ستاره از نزدیکترین همسایگان خورشید بهاین دسته تعلق دارند.
خاویر بونفیلس، دیگر عضو این گروه تحقیقاتی که در دانشگاه لیسبون فعالیت دارد، میگوید: کوتولههای سرخ بهترین هدف برای جستجوی سیارات کمجرم و دارای آب مایع هستند. این ستارگان نور کمتری از خود ساطع میکنند و بنابراین کمربند حیات بهمراتب به ستاره مرکزی نزدیکتر است. چنین سیاراتی را میتوان بهسادگی به روش سرعت شعاعی که موفقترین روش در شکار سیارات فراخورشیدی است، شناسایی کرد.
دو سال پیش، این گروه توانست سیاره 15بار سنگینتر از زمین را در اطراف این کوتوله سرخ کشفکند، این سیاره که شباهت زیادی به نپتون دارد، هر 5روز و 10ساعت یکبار بهدور ستاره مرکزی دوران میکند. آنزمان هم اخترشناسان نشانههایی دال بر وجود سیارهای دیگر در این منظومه یافته بودند، اما اینبار با اندازهگیریهای جدیدتر نهتنها توانستند این ابرزمین را شناسایی کنند، بلکه علایمی واضح از حضور سیارهای دیگر با 8 برابر جرم زمین که هر 84 روز گردش خود را کامل میکند، بدست آورند.
اما عامل موفقیت این گروه در یافتن همزاد زمین، تواناییهای منحصربهفرد هارپس، حسگر پیشرفته تلسکوپ 3.6 متری رصدخانه اروپا است که به جستجوگر بسیار دقیق سیارات بهشیوه سرعت شعاعی نیز مشهور است. این ابزار حتی توانایی اندازهگیری سرعتهایی کمتر از 1 متر بر ثانیه (3.6 کیلومتر بر ساعت) را نیز دارا است.
پیشرفته زمینه یابی هابل (Advanced Camera for Surveys ) در حالی قطع شده است که به نظر میرسد شانسی برای احیا و راه اندازی مجدد آن وجود ندارد.دوربین اصلی هابل در 27 ژانویه در حالت اطمینان قرار گرفت زیرا نیروی تغذیه ی ورودی در قسمت B پکیج های الکترونیکی از کار افتاد و تنها پکیج های پشتیبان نیروی لازم این دوربین را تامین می کردند اما مهندسین ناسا اعلام کردند که در 30 ژون سال 2006 این پشتیبان های الکترونیکی نیز از کار افتاده اند و دوربین اصلی هابل نیز در پی آن خاموش شده است .
با این حال هابل هنوز میتواند از دیگر ابزار خود استفاده کند : دوربین عریض سیاره ای 2 (Wide Field Planetary Camera 2 ) ، دوربین مادون قرمز نزدیک (Near Infrared Camera ) ، طیف نگار چند شیئی (Multi-Object Spectrograph ) و سنسور هادی هابل از جمله ی این وسایل می باشند . اما دوربین پیشرفته ی هابل که خلق زیبا ترین تصاویر هابل بشمار می رود یکی از پرکاربرد ترین ابزارهای هابل مجسوب می شد .
این موضوع می توانند یکی از مهمترین قسمت های برنامه چهارم ناسا برای تعمیر هابل در سال 2008 باشد .
رصدخانه جنوبی اروپا، تصویر 256مگاپیکسلی سحابی رتیل را منتشر کرد.
مجموعه ی تصاویر دو تلسکوپ ، این سحابی را به صورت رنگین کمانی از رنگ ها و نقاط نورانی نشان می دهد.نقاط زرد-نارنجی که توسط تلسکوپ اسپیتزر آشکار شده اند ، در حقیقت ستاره هایی جوان اند که در اطراف مرکز سحابی در پوششی از گاز و غبار گرفتار شده اند.تلسکوپ هابل نیز ستاره های اطراف را به رنگ سبز و ستاره های زمینه ی تصویر را به رنگ آبی نمایش داده است.
باد های ستاره ای که از خوشه های ستاره ای جوان تولید شده و در سرتاسر این سحابی پخش شده اند ، بر آمدگی ها و فرورفتگی های مشخصی را در سحابی جبار ایجاد کرده اند.مثلا فرورفتگی بزرگ در سمت راست تصویر توسط باد های چهار ستاره مرکزی سحابی ایجاد شده است.
سحابی جبار که در فاصله ی 1500 سال نوری از ما واقع شده ، نورانی ترین منطقه را در صورت فلکی جبار (شکارچی) ایجاد کرده است.این سحابی همچنین نزدیک ترین محل تولد ستارگان جوان به ما محسوب می شود و دانشمندان بر این باورند که این سحابی بیش از 1000 ستاره ی جوان را در بر گرفته است.
منبع: nojum.ir
سفينه فضائی Mars Express به 5.5 ميليون کيلومتری مريخ رسيده و اولين تصوير را از مريخ به زمين ارسال کرده است. اين سفينه مجهز به يک دوربين فضائی استريو با دقت بالا (High Resolution Stereo Camera) می باشد که برای اولين بار بکار گرفته شده و می تواند تصاوير سه بعدی از سطح مريخ بگيرد. بخاطر خيل عظيم e-mail های دريافتی از نقاط مختلف دنيا، مسئولين موسسه تحقيقات فضائی اروپا (ESA) موافقت کرده اند که عکسهای جديدی نيز بوسيله همين دوربين از عارضه سطحی معروف به صورت روی مريخ بگيرند تا جزئيات بيشتری از آن معلوم شود. با وجود اينکه قبلاً سفينه Mars Global Surveyor تصاوير نسبتاً دقيقی از "صورت روی مريخ" گرفت که به عقيده خيلی از دانشمندان نشان داد اين تنها يک تپه قديمی است که بر اثر جهت خاص تابش نور مثل صورت آدم ديده می شود ولی هنوز خيلی ها معتقدند که کاسه ای زير نيم کاسه است و حقيقت چيز ديگری است.
بر اساس تعریف جدید سیاره که پس از چندین روز مذاکره در اجلاس پراگ تصویب شد ٬ پلوتون سیاره ی کوتوله خوانده خواهد شد .این تصمیم با نارضایتی بعضی محافل علمی روبرو شده است .
بر اساس تعریف گذشته ٬ پلوتون از باشگاه سیارات منظومه شمسی خارج شد ٬ چون مدار طولانی آن با مدار نپتون همپوشانی دارد .
پلوتون از این پس در گروه سیارات کوتوله قرار می گیرد .
تصمیمی که در روز پایانی اجلاس ده روزه اتحادیه یاد شده گرفته شد ٬ بدون انتقاد نبوده است . از جمله دکتر آلن استرن سرپرست طرح ارسال روبات به پلوتون در ناسا در مصاحبه با بی.بی.سی این تصمیم را شرم آور خواند . وی به همراه گروهی دیگر از ستاره شناسان در حال جمه آوری طوماری برای بازگشت پلوتون به جایگاه هستند .
ما هم امیدواریم پلوتون به جایگاه سابق خود بازگردد !
انتقال شاتل آتلانتيس به سکوي پرتاب
انتقال شاتل پس از دو روز تاخير به دليل آب و هواي نامناسب ، بالاخره در روز چهارشنبه اين هفته انجام شد.مهندسين و مسئولين پرتاب شاتل تا زمان پرتاب آن ، ششم شهريور ، به آماده سازي نهايي شاتل براي سفر به فضا خواهند پرداخت.شاتل در اين ماموريت به ايستگاه فضايي بين المللي متصل خواهد شد و تجهيزاتي جديد را به ايستگاه حمل خواهد کرد.همچنين پنل هاي خورشيدي تازه اي که آتلانتيس با خود به همراه مي برد ، به ايستگاه متصل خواهند شد.
نمايي از شاتل آتلانتيس بر روي سکوي پرتاباين ماموريت ، STS-۱۱۵ ، اولين پرواز شاتل آتلانتيس بعد از انفجار شاتل کلمبيا است.آتلانتيس در حال حاضر يکي از دو شاتل فعال ناسا براي پرواز به فضا است.پس از پرواز موفقيت آميز ديسکاوري به فضا ،مسئولين ناسا به تدريج فاجعه کلمبيا را به فراموشي مي سپرند و فضاپيما هاي خود را يکي پس از ديگري راهي فضا مي کنند.اما با اين حال ، براي جلوگيري از وقوع فاجعه اي مانند کلمبيا و يا چلنجر ، پيش از پرتاب شاتل آتلانتيس بسياري از قطعات آن تعويض و تعمير شده است.همچنين تغييراتي اساسي در سيستم مخزن سوخت شاتل ايجاد شده است.
سازمان فضايي روسيه نيز در نظر دارد تا در ۲۷ شهريور امسال ، فضاپيماي "سويوز" خود را به فضا بفرستد تا درست پس از اتصال آتلانتيس به ايستگاه فضايي بين المللي ، اين فضا پيما نيز به ايستگاه متصل شود.به همين دليل ، در صورتي که به دليل وضعيت جوي نامناسب پرتاب شاتل به تاخير بيفتد ، مسئولين ناسا مجبورند که حداکثر تا ۱۷ شهريور، آتلانتيس را به فضا پرتاب کنند تا با ماموريت فضاپيماي روسي تداخلي نداشته باشد.
ماموريت شاتل آتلانتيس ، ۱۱۶ امين ماموريت شاتل هاي ناسا در تاريخ و ۲۷ امين ماموريت شاتل فضايي آتلانتيس خواهد بود.آتلانتيس تا به حال ۶ بار به ايستگاه فضايي بين المللي متصل شده است.مسئولين ناسا اميدوارند تا اين ماموريت نيز با موفقيت انجام پذيرد تا سير پرواز شاتل ها به فضا ،پس از فاجعه ي کلمبيا ادامه يافته و تا سال ۲۰۱۰ که ناوگان شاتل هاي ناسا بازنشسته خواهند شد ، بتوانند ماموريت هاي بيشتري را به فضا انجام دهند
(متن خبر از سایتwww.nojum.ir)
سيارات سنگي در منظومه ي خورشيدي ما، بيشتر از سيليکات هاي معدني ماند سنگ هاي کوارتز (quartz) و فلدسپار { گروهي از سنگ ها که از آلمينيو سيليکات ها تشکيل مي شوند feldspar } ساخته شده اند. اما سال پيش، مارک کاچنر از مرکز فضايي گدارد ناسا (Marc Kuchner (NASA/Goddard Space Flight Center)) و سارا سيگر از انستيتوي کارنِگيه ي واشنگتن (Sara Seager (Carnegie Institution of Washington)) ، مدلي را معرفي کردند که نشان مي داد سيارات سيليکاتي تنها سيارات محتمل براي تشکيل نيستند. بنا بر نظر اين دو، اگر سحابي اوليه تشکيل دهنده ي سيارات، مقدار بيشتري کربن نسبت به اکسيژن داشته باشد، سياراتي بر پايه ي کاني هاي کربن پا به عرصه ي وجود خواهند گذشت
برای دو دهه، دانشمندان تنها فکر مي کردند که سيارات در قرص نازکی از گاز و غبار اطراف بتا نقاش در جال تشکيل شدنند. با برخورد دنباله دارها و سيارک ها در اين قرص، گازی پر کربن آزاد شده و اين مي تواند دليلی برای فراوانی قابل توجه کربن به حساب آيد..
هم اکنون تيمي از محققان ناسا که با ماهواره ي طيف نگار "جوينده ي طيف هاي فرا بنفش دور" (Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer (FUSE)) ناسا کار مي کنند، ديسکي با اين مشخصات را يافته اند. قرص پر از غباري که بتا نقاش را احاطه کرده، نزديک به 20 برابر مقدار اکسيژنش کربن دارد! در صورتي که خورشيد ما فقط نصف اکسيژنش کربن دارد. بتا نقاش که حدوداً 12 ميليون ساله است، فقط 63 سال نوري از زمين فاصله داشته و از مدت ها پيش به صورت مثال کلاسيک سيستم هاي سياره اي در آمده است.
آکي روبرگ از گدارد ناسا (Aki Roberge (NASA/Goddard)) ، که سرپرست تيم فوسه است، احتمال مي دهد که اين قرص ، نوع ديگري از سيستم هاي سياره اي را به وجود آورد. سيارات سنگي در اين سيستم کاملاً متفاوت از زمين خواهند بود: نه تنها پوسته از گرافيت ( مانند مغز مداد ) خواهد بود بلکه الماس نشان نيز خواهند شد!!! کاچنر مي گويد: "سياره اي را فرض کنيد که آب و اکسيژن در آن کمياب بوده و در عوض ترکيباتي مانند متان، پروپان ، بوتان، دوده و قير در آن به فراوني يافت شوند. زندگي در اين سياره بيش از حد عجيب خواهد بود!"
اما سيارات کربني نيز تنها احتمالات موجود براي بتا نقاش نيستند. تيم خانم روبرگ مشخص کرده اند که علاوه بر اين، بتا نقاش مي تواند در حال گذر از يک فاز پر کربن باشد که تمامي سيستم هاي سياره اي دستخوش آن مي شوند.
روبرگ همچنين مي گويد :"بتا نقاش مي تواند همانند يک ماشين زمان براي ما عمل کند تا بتوانيم نگاهي بر سير تحولات آن بياندازيم."
يک سياره ی کربنی (بالا) ميتواند هسته اي همانند زمين (پايين) داشته باشد ولی گوشته و پوسته ی آن مقادير بسيار زيادتری کربن خواهند داشت. محققان بر اين باورند که فشار بالا در پوسته ممکن است توانسته باشد لايه ی نازکی از الماس را در زير به وجود آورداگر چنين باشد، روبرگ مي گويد که انتظار دارد تا ديسک هاي غبار بيشتري ( با کربن بالا ) يافته شوند. تيم او فقط در مورد بتا نقاش با مدارگرد فوسه تحقيق کرده است. در هر صورت، منجمان تعداد بسيار زيادي از اين ديسک هاي جوان را ميشناسند که مي توانند مورده پژوهش قرار بگيرند.
اما اگر منظومه ي ما نيز به همين اندازه پر کربن بوده است، اين ماده را از کجا آورده؟ و اين ماده هم اکنون به کجا رفته است؟ کانل آلکساندر (Conel Alexander) ، که يک اخترشيمي دان از انستيتوي کارنِگيه ي واشنگتن است، فکر مي کند که بايد اين امر را با سيارک ها و دنباله دار ها مرتبط بدانيم.
يک ديسک غبار، به طور خاص محيط خشني است، و سيارک ها و دنباله دار ها در آن به سختي با يکديگر برخورد مي کنند. برخورد ها شديداً باعث خروج گاز هاي پر کربن از آنها شده و اين گاز کربن اضافي در سيستمي همراه سيارات سيليکاتي گرفتار مي شود. سپس بادهاي قدرتمند خورشيدي در طي ميليون ها سال اين کربن اضافي را به خارج از منظومه جاروب مي کند.
منجمان شواهدي دال بر اين موضوع در ذرات غبار اوليه منظومه پيدا کرده اند. بعضي از اين ذرات همچنان کربن بسيار قديمي خود را حفظ کرده اند که نشان مي دهد منظومه ي ما در گذشته مقدار بيشتري کربن داشته است. آلکساندر مي گويد : " اما با وجود اين، اين ذرات غبار آنقدر پر کربن نيستند تا ترکيبات گازي را که ما در بتا نقاش مي بينيم را توضيح دهند. بنا بر اين به دلايل ديگري نيز نيز داريم. "
روبرگ و تيمش که نتايجشان را در شماري 8 ژوئن مجله نيچر منتشر ساخته اند، فکر مي کنند که نياز به ابزار آلات جديدي براي ادامه تحقيق در مورد ابر پر کربن اطراف بتا نقاش و همچنين کشف ابر هاي بيشتر هست. بالاخص آنها مي گويند که Cosmic Origins Spectrograph و آرایه ی میلیمتری بزرگ آتاکاما (Atacama Large Millimeter Array) که در سال 2012 در شيلي کامل خواهد شد، آنقدر حساس هستند که بتوانند براي مطالعه ي دقيق گاز هاي پر کربن به کار روند.
قرص نازکی از گاز و غبار که بتا نقاش را احاطه نموده به طور عجيبی پر کربن است. نور ستاره در اين عکس نگاتيو که در طول موج سرخ بر داشته شده حذف گرديده تا تابش گرمای غبار واضح تر به نظر آيد. عکس توسط تلسکوپ 3.6 متری رصد خانه ی گرنوبل گرفته شده است.
در پايان کاچنر مي افزايد: " ممکن است بتا نقاش، نشانه ي کوچکي از منظومه ي خورشيدي خودمان باشد و يا دليلي بر وجود انواع ديگر سيستم هاي سياره اي در آسمان زيبايي بالاي سرمان. "
دو توفان به یکدیگر نزدیک می شوند!
اين دو در حال همگرایي هستند، با توجه به گفته امي سيمون ميلر (Amy Simon-Miller) از مرکز پروازهاي فضایي گدارد که با استفاده از تلسکوپ فضایي هابل به مطالعه آنها مشغول بوده است ، نزديک ترين تماس آنها ، چهارم جولاي است. او مي گويد : «برخورد کاملي در کار نخواهد بود. لکه سرخ بزرگ به هيچ وجه همدم کوچکتر خود را نخواهد بلعید اما لايه هاي بيروني اين دو توفان بسيار به يکديگر نزديک خواهند شد و هنوز کسي نمي داند که پس از آن چه پيش خواهد آمد».
منجمان آماتور هم اکنون در حال رصد اين پديده هستند. به گفته ی کريستوفر گو ( از فيليپين ) که تصوير زير را با استفاده از تلسکوپ ۱۱ اينچ خود در ۲۸ مي گرفته است، فاصله ی بين دو لکه هر شب به طور مشخصي کوتاه تر مي شود.بنا به گفتي گلن اورتون (Glenn Orton) ، ازJPL ناسا که همکار سيمون ميلر نيز هست، اين دو لکه تقريباً هر دو سال از کنار يکديگر عبور مي کنند.
گذرهاي قبلي در سالهاي ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴ ، فقط به صورت عارضه اي در کناره هاي اين دو ديده شده است و دو لکه ظاهراً به سلامت از کنار يکديگر عبور کرده اند.اما اين بار، ماجرا فرق خواهد کرد! سيمون ميلر و اورتون فکر مي کنند که جوانک سرخ به شکل محسوسی رنگ سرخ خود را در مواجهه با لکه سرخ بزرگ از دست خواهد داد.
جوانک سرخ هميشه قرمز نبوده است. براي ۵ سال، (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵)اين توفان کاملاً سفيد بوده است. در سال ۲۰۰۶، منجمان متوجه تغييري در ظاهر آن شدند: يک مارپيچ سرخ در ميان آن ديده شد. با توجه به شباهت رنگ آن به لکه سرخ بزرگ، محققان قبول کردند که این لکه کوچک در حال قدرتمند شدن است.اما به نظر می رسد که رويارویي اين دو موجب تضعيف لکه سرخ کوچکتر خواهد شد ورنگش را خواهد پراند.
سیمون میلر توضیح می دهد:«ما فکرمی کنیم که لکه سرخ بزرگ با هدایت لکه دیگر(جوانک سرخ) به سمت جتی از گازها که در جهت عقربه های ساعت در حال چرخش است(جوانک سرخ در خلاف این جهت می گردد) ،باعث از بین رفتن رنگ سرخ لکه کوچکتر خواهد شد».
مدارگرد نقشهبردار سراسری مریخ، MGS، یکی از موفقترین و قدیمیترین ماموریتهای ناسا در مریخ است. این فضاپیما در پاییز 1375بهفضا پرتاب شد، شهریور سالبعد در مدار مریخ قرار گرفت و نقشهبرداری خود را از بهار 1377 آغاز کرد. پساز هشت سال، این فضاپیما هنوز دادههای ارزشمندی را به زمین ارسال میکند.
منبع : parssky.com
هم اکنون فن آوری های تازه ای در صنعت تلسکوپ سازی درحال توسعه است تا بتوان نور بسيار محو و کمرنگ اين سيارات را برای يافتن آثار تلويحی حيات رديابی کرد.
اينها همان "نشانگرهای حيات" هستند که در نور منعکس شده از زمين نيز قابل شناسايی هستند.
اين نشانه ها حاوی علائمی از وجود آب و گازهايی مانند اکسيژن و متان است.
وسلی تراوب، دانشمند ارشد برنامه "Navigator" (جهت ياب) ناسا که هدف آن جستجوی کرات دورافتاده است گفت: "اين نشانه ها اطلاعاتی درباره امکان وجود حيات در يک کره در اختيار ما می گذارد."
وی به اجلاس مشترک انجمن ژئوفيزيک آمريکا گفت: "اينها تنها نشانه های حيات است؛ اينها تنها مشتی نشانگر است. در عمل نمی توان موجودات زنده که روی سطح چنين سياراتی می خزند را ديد."
تراوب اميدوار است ناسا منابع مالی لازم برای راه اندازی يک سيستم "سياره ياب زمينی" (تی پی اف) در يک دهه آينده را فراهم کند.
چنين سيستمی متشکل از دو رصدخانه فضايی خواهد بود که کار آنها جستجو و مطالعه سياراتی در اطراف ساير ستارگان است که مدارهای گردش آنها آنقدر گشاد باشد که امکان وجود آب مايع و در نتيجه حيات پايدار در آنها وجود داشته باشد.
اروپا نيز ماموريت بلندپروازانه مشابهی تحت عنوان "داروين" را تحت بررسی دارد.
نور منعکس شده از زمين در نيمه تاريک ماه قابل مشاهده است
کليد موفقيت اين رصدخانه ها نسل تازه ای از ابزارهای علمی خواهد بود که قادر به حذف نور شديد و محوکننده ستاره مادر و رديابی نور بسيار خفيف منعکس شده از سطح چنين سياره هايی باشند.
اين وظيفه ای دشوار است: ستاره مادر احتمالا يک ميليارد تا 10 ميليارد بار درخشان تر از سياره کوچک اطراف آن است، اما آزمايش های اخير در "آزمايشگاه رانش جت" ناسا حکايت از آن دارد که فن آوری های تازه در حال نزديک شدن به حساسيت لازم جهت تشخيص اين دو نوع نور از يکديگر است.
"الگويی" اطلاعاتی که "تی پی اف" يا "داروين" هدف قرار خواهند داد بر دانشی که بشر از نور بازتابيده از زمين دارد استوار خواهد بود.
بخش اعظم اشعه نور خورشيد پس از برخورد به زمين بار ديگر به فضا منعکس می شود.
در صورتی که کمی دقت کنيد می توانيد بخش تاريک ماه را وقتی هنوز کامل نيست ببينيد. توانايی ما در ديدن بخش تاريک ماه ناشی از نور منعکس شده از زمين است که به آن روشنايی خفيفی می بخشد.
دانشمندان از قديم دريافته بودند که اين نور حاوی اطلاعاتی درباره اتمسفر زمين و خواص سطح آن است.
پيلار مونتانس-رودريگز، از موسسه فنی نيوجرسی، در نشست انجمن ژئوفيزيک آمريکا در بالتيمور گزارش داد که او چگونه قادر به تشخيص نشانه های کلوروفيل در نور بازتابيده از زمين بر سطح ماه بوده است. کلوروفيل رنگدانه های گياهان است که نقشی عمده در فرآيند فتوسنتز بازی می کند.
به هرحال شکی نيست که رديابی و تشخيص يک چنين جزئياتی در نور کره ای که ده ها سال نوری از ماه فاصله دارد دستاوردی حيرت انگيز خواهد بود.
منبع خبر : BBC News
اگر چه مکان این سیاره از نظر تئوریک می تواند نشانی بر وجود آب باشد ٬ با این حال این سیاره در میان یک اتمسفر هیدروژنی عریض قرار گرفته است و احتمالا برای زندگی بر اساس معیارهایی که ما از آنها اطلاع داریم مناسب نیست .
این سه سیاره ی کوچک به دور ستاره کم نوری موسوم به HD 69830 که در فاصله ی ۴۱ سال نوری از صورت فلکی تفر واقع است ٬ می چرخند . پیش از این دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضائی اسپتیزر دریافته بودند که این ستاره دارای یک کمربند دنباله دار در مدار خود است . در صورت اثبات قطعی این ادعا ٬ این ستاره نخستین ستاره ای خواهد بود که از نظر حجم و سن شباهت زیادی به خورشید دارد .